Dromen van 100 sixpacks in een zaaltje
Tijd geleden heb ik helder uiteengezet hoe je Wereldkampioen wordt in 5 eenvoudige stappen en dat dat voor vrouwen bijna geen doen is. We willen wel, maar we willen nog veel meer en daar gaan we nat. (more…)
Tijd geleden heb ik helder uiteengezet hoe je Wereldkampioen wordt in 5 eenvoudige stappen en dat dat voor vrouwen bijna geen doen is. We willen wel, maar we willen nog veel meer en daar gaan we nat. (more…)
Het opperkleed. Dat is me nogal niet wat, opperkleed. Je mag ook niet maar zo een toga aan, je moet wel een eerwaardige functie hebben, iets van advocaat, rechter, predikant, priester, wat hebben we nog meer, ja, academicus. (more…)
What do other people know, that I don’t? Everybody appears to have seen the movie, all of it, every scene. Even the parts that were later cut. And the bloopers. Ah, and the bonus material about what might happen if…. the audience shivers, brrrr, imagine having that condition! Can you pass the popcorn please, come on, let’s watch another movie, this one’s not cool. The thing is, I’m the only one who’s not in the audience. Even though the movie is all about me and the 60,000 other parkinson’s patients in the Netherlands. Even though it’s about the scenarios already laid out for us. I never ever ask myself who wrote that scenario. Never. But I do continually wonder: what did all those people see, that I haven’t seen yet? I mean, they must have seen more than I have, or why else would they keep saying: stay strong, live…
I thought that I was scared, but it seems that others are every bit as scared as me. Scared of me, my Parkinson’s, my fear, my tears. How you notice exactly, I can’t quite put my finger on, but you do notice. An imperceptible, almost reverent expectation. And then comes the inevitable question, the question that I too would still dearly love to answer: how did you first spot it? There’s always another hidden question within, a sort of self-check. (more…)
Vandaag doen we pittig. In de zin van: vandaag behandelen we het hoofdstuk “Pittig”. Daar kan ik wel wat mee. Pittig komt etymologisch van pit, dus van kern, zaad, essentie, daadkracht. Ik vink eerst even Pittig Jurkje af, want dat gaat volgens google over strak, kort, zwart, leer of latex. Kleine 800.000 hits. Daar gaat het dus niet over. Door naar pittig ding. Moet je kijken wat er gebeurt, m’n browser loopt er gewoon van vast:
Zelfs als ik zeg dat perfect gare stoofpeertjes uiterlijk en qua substantie iets van orgaanvlees hebben, vinden ze ze lekker. (more…)
Op de terugweg van een begrafenis, jaar of 5 geleden, luisterden we naar Laura Pausini. In ’t engels zeggen ze dan: it mellows me. Dat deed Laura ook met haar stem. Absoluut toonzuiver. (more…)
Net Prinsjesdag geweest, met Troonrede en al. Deed me denken aan een voorvalletje van een paar jaar geleden. (more…)
Lees net fantastisch nieuws uit Den Haag! (more…)
2014. Geschreven na praatje in de supermarkt
2016. Geselecteerd door de Michael J. Fox Foundation voor Parkinson’s Research als guest blog
2019. Geselecteerd door BBC World Service als guest blog
En ze sloeg de spijker op zijn kop bij ons kletspraatje in de winkel ongeveer bij de vleeswaren. Dat is precies waar het mis gaat als je iets ergs meemaakt. Bijvoorbeeld als je parkinson blijkt te hebben terwijl je nog maar 46 bent. Joh, dat past helemaal niet bij jou! Ze zei gelukkig ook nog: niet dat het bij iemand anders wel past… maar jij!? (more…)
Je hoort het nogal eens: mooi. Of inspirerend. Vooral als politici ergens op werkbezoek gaan. Dat ‘werk’ betekent niet per se dat ze gaan graven, bakken, grasmaaien, mensen wassen of voor de klas staan. Werk betekent dat ze tijdens werktijd ergens gaan kijken, beetje praten, glimlachen en net-niet-betuttelend gaan vragen hoe ze dat toch doen, de veiligheid van de brug garanderen of de maasvlakte een beetje op orde houden. Bewonderend kijken ze hoe iemand iemand anders verzorgt en zeggen dan: wat een dankbaar werk. Vervolgens zetten ze dat op social media. Meestal staat er dan iets als: goede en inspirerende gesprekken gehad, mooi om te zien dat zusenzo. Dankbaar voor zoveel mooie mensen in ons eigen dorp. Hoezo, mooi? Hadden jullie dat dan totaal niet verwacht – in ieder geval niet in ons eigen dorp? Viel het jullie reuze mee dat er mensen zijn die iets goeds doen? En aan…
Zo, dat rossen we er even door, die content. Ram jij die links in elkaar? Sla ik die issues met de client plat. Pleur de hele zooi in basecamp hoor, anders flikkert de planning in elkaar. Fiets die factuur er even uit en knikker de hele rambam in de mail. Even met de hamer op z’n kop, anders snurken ze daar de hele dag. (more…)
Dus toch. Stoer gaan lopen doen over moeders die bij het vakantieparkzwembad in elke zin 3 woorden engels gooien en dan zelf nog geen uur zonder engels kunnen. Immejurkie is een addict van engelse woorden. (more…)
Het vakantieparkzwembad. Op de witte plastic ligstoel deed ik wat zuiver beroepsmatige eavesdropping. Afluisteren dus. Weet de letterlijke conversaties niet meer, maakt ook niet uit. Ik geef je een fictieve conversatie tussen twee NL moeders. Klopt ongeveer met het gesprek dat ik eavesdropte. (more…)