You only live twice>>

There’s still so much that I want to do. Please don’t tell me that I won’t be able to. That my dreams will go up in virtual smoke. Please don’t tell me that, Life.

It Takes Two>>

It takes one to have Parkinson’s, it takes two to deal with it. When something major happens, you tend to want to share it with someone. You’re feeling shocked or happy or sad, and that can be too much for one heart.

It’s sooo not you>>

And she was right. She casually hit the nail on the head as we chatted by the meat counter in the supermarket. That’s the thing with: illness, tragedy, loss…it’s so not YOU. Neither is a Parkinson’s diagnosis at 46.

Zit me niet te patientiseren>>

Zijn we eindelijk zover dat we kunnen gaan boksen, gaan ze het patientiseren. Moet er ineens een therapeut aan te pas komen om te kijken of ik het wel aankan en me niet blesseer. 

Tien dingen, die ik tegen mezelf zou zeggen als ik mijn vriend was>>

Ooit zei ik tegen iemand die me ongevraagd advies gaf: luister, ik mag dan mijn gezondheid verliezen, mijn verstand verlies ik niet en als ik advies nodig heb, dan vraag ik het wel en of jij op de shortlist staat weet ik zo net nog niet. Dat was een beetje hard.