Ah I know some with Parkinson's too...

Het verlanglijstje van Leven

Wim Rozenberg Fotografie


Paar jaar geleden schreef ik een blog met de titel ‘Zeg Leven, we moeten even praten’. 
Ging over het contract dat ik dacht te hebben met Leven. Vandaag kwam ze weer voorbij, Leven. Dat wil zeggen: ik nam de tijd om haar voorbij te laten komen. Ik heb er een blog van gemaakt.

‘Dus toen je werd geboren, lezer, had je een verlanglijstje bij je?’

Ik wel. En niet zo’n kleintje ook. Elk jaar gooide ik er nog wat wensen bij en ja, er vielen er ook elk jaar een paar van tafel. Een paar groten, helaas. Die van gezondheid is niet de grootste, maar wel een hele lastige. Want als je niet meer alles kunt, wat je wilt, dan is dat niet leuk. Het voelt ook niet eerlijk. Pakt dat Parkinson zomaar m’n tijd van me af. Of m’n vaardigheid. Of m’n perspectief. Ik las een interview met iemand die een paar maanden geleden de diagnose Parkinson kreeg, op zijn 76e (30 jaar ouder dan ik bij diagnose, trouwens). Dat hij netjes door de voordeur vertrekt als het niet meer gaat. Hij bedoelt het vast niet zo somber, dus als jij, lezer, ook net de diagnose hebt gekregen: no worries, je hoeft niet nu al te gaan zitten bedenken dat je straks hopeloos ten onder gaat aan Parkinson en dat je dan een tikkie theatraal de zaal uit moet schrijden.

Dat is een onzinperspectief. Ten eerste, omdat je geen idee hebt hoe het met jou en je Parkinson gaat lopen en trouwens, for all you know krijg je nog iets veel ergers en kom je aan dat hele perspectief niet toe. Ten tweede, omdat je (totdat het tegendeel is bewezen) de baas blijft over je perspectief. Kijk, als je het prettig vindt om een lekker donker perspectief te schetsen, be my guest, maar niet iedereen deelt jouw donkere perspectief. Erger nog, niet iedereen heeft wat aan jouw donkere gebeuren. Als je het prettig vindt, om je leven op pauze  te zetten om vervolgens naar een zwart scherm te gaan zitten kijken, prima, maar neem het Leven dan niet kwalijk dat ze gewoon doorgaat. Ze gaat niet wachten, totdat jij weer op Play hebt geklikt. Maar reken er dan even niet op dat ze dat verlanglijstje dat je bij je had toen je werd geboren, bovenop haar stapel To Do heeft liggen.

Leven heeft zelf namelijk ook een verlanglijstje.

Oh??

Ik snapte het, toen ik lekker met de hogedrukspuit bezig was. Tijdje geleden was ik nogal druk met de bandschuurmachine, nu had ik zin in de hogedrukspuit. Ik was een beetje aan het somberen over wat ik allemaal van mijn verlanglijstje moet strepen. Beetje bozig zelfs. Beetje ‘ik vind het gewoon niet éérlijk!!’, beetje kinderachtig ook wel.

Dat vond Leven ook.
Leven zei: ik heb ook een verlanglijstje.
??
Die zag ik niet aankomen. Het ging toch om MIJN verlanglijstje?
Leven is streng en vraagt:
‘Is er ook maar iets op je verlanglijstje, dat je in je eentje voor elkaar kunt krijgen?’
Nee, eigenlijk niet.
Leven blijft streng, niet lelijk, wel streng:
‘Ik heb ook een verlanglijstje. Er staat 1 ding op. Ik geef iedereen op de hele wereld hetzelfde verlanglijstje.’

Mariette Robijn

Ik word een beetje onrustig, want ik heb al die jaren eigenlijk alleen maar aan mijn eigen verlanglijstje gedacht. Daar staan echt wel goeie dingen op, maar toch, ze gaan wel allemaal over mezelf.
Leven weet dat. Daarom komt ze even langs met haar verlanglijstje met 1 ding.
Dit staat erop:
‘Heb lief’.
Niks over Parkinson of wat dan ook. Nee. Gewoon: heb lief.
Leven zegt dat ik zelf wel weet hoe dat moet.
‘Heb lief. En niet vergeten op ‘Play’ te klikken’.

 

Close Menu