Ah I know some with Parkinson's too...

Toos en Koos Parkinsonloos

Toos Parkinsonloos bandschuurmachine
Hoe zou het zijn om even geen Parkinson te hebben? Of even geen beperking, ziekte, bril, krukken, kanker of wat dan ook?

Wat zou je dan allemaal gaan doen?

Ik denk dat je vooral dát gaat doen, wat je nu niet meer kunt. Dus ik zou eindeloos gaan lopen, omdat mijn voet niet meer zou schuifelen en mijn arm lekker soepel mee zou zwaaien. Ik zou eindeloos dingetjes in tasjes gaan doen, omdat ik dat nu zo ongelofelijk houterig doe. Okay dat van die dingetjes in tasjes zou ik na een kwartier niet meer leuk vinden. Iets anders dan. Ik zou mijn hele dag en mijn hele week volplannen met 20 afspraken. Naast ons gezin, werk en huishouderige dingen. Want ik zou me geen zorgen hoeven maken over een gehalveerd energiebudget. Ik had dan eindeloos veel energie om eindeloos veel leuke dingen met andere mensen te doen.

Ik zou dan niet elke 3 a 4 uur 10 x hoeven te kijken hoelaat het is om te weten of ik mijn volgende dosering al mag.

(Dat lopen zou trouwens het fijnste zijn. Gewoon lopen, zonder te hoeven nadenken hoe je moet lopen. Gewoon, vanzelf. Daarom is het zo fijn om af en toe op de loopband van Schiphol te lopen. Moet je echt eens doen. Met de grootste souplesse zweef je van A naar B, moeiteloos, echt een traktatie voor de ziel).

Stop maar.

Je hebt de keuze niet om even zonder je Parkinson of zonder je wat dan ook te leven. Je hebt wèl de keuze om wel of niet VOOR dat Parkinson of dat andere te leven. Ik leef niet voor Parkinson, hou’s op. Ik leef niet eens om ‘goed met Parkinson te leven’, om het zo maar te zeggen. Ik leef ‘gewoon’. Met die schuifelende voet en dat geklooi met tasjes.

Maar toch, heeeeel even dan Toos Parkinsonloos?

Ja. Het is een ontzettend goed idee om af en toe Toos Parkinsonloos te zijn. Even een soort vakantie van een halfuurtje of een uur. Dan bedoel ik dus niet dat je verstandig met je ziekte of je beperking of je krukken of je stok of je rollator omgaat, maar dat je dat allemaal ondergeschikt maakt aan wat je eigenlijk wilt.

Stel je wilt met de bandschuurmachine je bankje gaan opschuren. Ik blijf even bij mijn eigen belevingswereld. Ik vind dat namelijk enorm leuk om te doen. Zagen en boren vind ik ook heerlijk, maar mijn prio ligt nu even bij dat bankje. Het staat nu onder de veranda, half geschuurd, in een Pompeï setting van stof. Daar weet ik wel raad mee: met de bladblazer (die ik alleen voor dit doeleinde heb) blaas ik overal al het stof vanaf, zoeefff de tuin in. Confucius, de Chinese filosoof van een paar honderd jaar voor Christus, doet ook mee. Confucius zei namelijk: wie zijn huis veegt, veegt zijn hart. Dat is bij mij dan de veranda met die bladblazer.

Toos Parkinsonloos bandschuurmachineNa een uurtje met de bandschuurmachine, die bladblazer en inmiddels het stof in mijn oren en tussen mijn tanden, ben ik totaal opgeknapt. Toos Parkinsonloos in optima forma. Terwijl het een zwaar ding is, zo’n bandschuurmachine, terwijl het koud is en ik bovendien half gebogen boven dat bankje hang. Anatomisch fout van top tot teen. Fantastisch. De spierpijn ’s avonds maakt me echt niet uit.

Koos Parkinsonloos

Ik had het erover met een vriend, Koos zeg maar. Koos zou het ook wel een plan vinden, zo af en toe Koos Parkinsonloos zijn. Of je die uurtjes Koos Parkinsonloos kon opsparen? Nope, je kunt ze niet opsparen om aan het einde van het jaar een maand Parkinsonloos te zijn. Je kunt ze ook niet overdragen. Het heeft geen zin om Koos of jou of wie dan ook mijn bandschuurmoment te geven. Want jij en Koos hebben je eigen Parkinsonloos tactiek. Mijn vriend Koos gaat bijvoorbeeld tennissen, of iets met een hark doen in de tuin. Of samen sporten. En jij gaat misschien wel een lekkere Netflix serie kijken, of een haakwerkje maken. Maakmenieuit. Verzin iets. Een kwartiertje is al genoeg. Voor mij zou een kwartiertje haken of breien een verschrikking zijn, wat zeg ik, vijf minuten is genoeg om volledig in de Parkinson te schieten. En voor jou zou die bandschuurmachine met al dat stof misschien wel het laaaaatste zijn wat je zou doen als je kon kiezen.

Koos en Toos Parkinsonloos doen niet aan sloopwerk

Weet je wat Koos en Toos Parkinsonloos niet doen? Slopen. Als je zegt dat je een slopende ziekte hebt, wie is er dan de baas? Toos en Koos of je ziekte? Ik weet heel veel over de ziekte van Parkinson, ik lees research, ik weet vrij veel over sport en Parkinson, dus echt, ik weet wat Parkinson met je doet. Maar op het moment dat ik zeg dat Parkinson me sloopt, dan raak ik mijn levens- en vechtlust kwijt. Ik wil namelijk de baas blijven over mezelf. Zodat die zogenaamde sloophamer mij en vooral ons gezin niet raakt. Dus neem ik de vrijheid om af en toe Toos Parkinsonloos te zijn. Met het stof tussen mijn tanden, kramp in mijn handen en spit in mijn rug. Maar daar hoor je mij niet over. Als Toos Parkinsonloos kun je wel wat hebben.

Close Menu