Zo. De eerste 4 (5 inmiddels) jaar zitten erop.

Toch had ik vier jaar geleden niet gedacht, dat we vandaag een veranda in de tuin zouden hebben staan, dat we allebei nog gewoon zouden werken en dat ik verdorie 8kg zou zijn aangekomen ook al heb ik in die vier jaar meer gesport dan in de 46 jaar ervoor. Dat had ik toen allemaal niet gedacht. Ik bedoel, de neuroloog vertelt je dat je parkinson hebt, een zware diagnose, mevrouw – je weet zeker dat het allemaal voorbij is en nu blljkt dat ik hier gewoon zit te schrijven. Dat noem ik nou nog eens een verrukkelijke anti-climax. Heel even dan.

Ik zeg niet wat parkinson is

Ik ga je niet vertellen wat parkinson voorstelt, je hoeft alleen maar te weten dat je leven er taps van gaat toelopen. Ik stel mezelf dan voor, zittend op een soort uitlopende taartpunt, enorm taps toelopend. Die taartpunt heeft op het brede stuk nog heel wat slagroom, kersjes en marsepein. Op het smalle puntje is dat allemaal op (dat verklaar NIET die 8kg, okey!) en zit ik miezerig aan een uitgedroogde kruimel te knabbelen. Totaal eenzaam, wachtend tot ik van die droge taartpunt, eigenlijk is het alleen nog maar bodem, tot ik dus van die droge bodem af sodemieter.

Dahgaawedusniedoen

Vandaag heb ik besloten dat ik taartpuntterrein ga terugwinnen van parkinson. Niet alleen de punt, maar de hele taart, all of it, kersen en alles. Als het kon, ging ik op de complete taartenbakkerij af, maar dat kan niet.
De eerste maanden van de eerste vier jaar waren kapot waardeloos, voor wat betreft perspectief. Ik heb nogal een onvermurwbaar perspectief gelukkig, dus al snel kwam dat perspectief eventjes praten. Ging ongeveer zo: hallloooo anybody home?? Meer niet. Mijn perspectief, ook wel Leven genoemd, pakte mijn hand en ging simpelweg op stap. Ik deed nog iets met hakken in het zand, maar zoals ik al zei is mijn perspectief vrij volhardend uitgevallen en met een WatNouMetJeTapsToelopendeTaartpunten bleek ze sterker dan de miep diep in mij.

Dit is nog maar het begin

Daar zat ik aan te denken toen ik naar de reacties op mijn blogs keek. En naar de aantallen lezers. Allemaal mensen zoals jij en ik, mensen die misschien wel iets aan mijn woorden hebben. Ik moet de blogs in een boek bundelen, zeggen vrienden. Komt vast nog. Ergens voorbij de 4e kers links en dan bij het marsepeinroosje rechtdoor. Het is een beetje een gedoe, een boek in elkaar gooien, maar daar gaat het nu niet over. Waar het over gaat, is dat die eerste vier jaar nog maar een beginnetje zijn. Nu plan voor een boek? Over een jaar een boek in je handen. Nu 3 kinderen, straks 3 volwassenen met sterke eigen benen. Nu een veranda? Over een jaar eten we misschien wel een oversized taart met marsepeinroosjes op die veranda. Omdat dat boek er is. Of beter nog: omdat we er zelf zijn. Ik weet dat er niets te plannen valt. Te hopen en te dromen wel.

 

 

2 thoughts on “Zo. De eerste 4 (5 inmiddels) jaar zitten erop.

Leave a Reply