De zorg is niet meer wat-ie was. Jij ook niet.

(eerder gepubliceerd op ZorgkaartNederland, 2015)
Rook je? Oef, da’s niet best. Zit je op voetbal? Dat is bijna nog erger, met al die knieschietschijven en hersenschuddingen. Je snapt niet, dat ze dat niet verbieden, voetbal.

Onsterfelijk zijn

Plus: we bewegen te weinig, we drinken/eten/screentimen te veel en we komen zelden buiten. Op zijn hoogst met een biertje op een terras. Op dat terras constatereren we dat de zorgpremie belachelijk hoog is en de zorg niet meer is wat-ie was. En als je een nieuwe kroon moet, kun je niet ook een nieuwe koelkast. Ik bedoel, waar betaal ik dan nog premie voor? Na dat terrasje sleuren we nog even een pizza uit het vriesvak, kinderen geven we er wel een multi-vitaminepil bij. Man wat is dat toch lekker, onsterfelijk zijn. Volgens mij is het onzin, dat gedoe over bewegen en vezelige visolie. Ik voel me prima.

Totdat je vaten dichtslibben, je rug doorzakt van al dat zitten, je op je 55e diabetes hebt, die nare hoest maar niet overgaat en verdorie die knieschijf nu echt om orthopedische zooltjes roept. Voordat je het weet, sta je in de medische begeleide sportzaal met een hartslagband te puffen.

Steeds vaker moet je naar een zorgverlener. Diëtiste, fysio, diabetesverpleegkundige, cardioloog, bloedprikpoli en van al dat gedoe krijg je stress, dus hup naar de mindfullness coach. Via de pedicure terug (diabetes, weet je nog) om thuis gauw de frituur aan te zetten, want het is zaterdag. Een keer per week mag dat heus wel hoor.

De onsterfelijke man of vrouw heeft intussen steeds meer zorg nodig. Niet helemaal gevalletje pech, want onze patiënt heeft niet altijd supergoed geleefd. Onze immortal soul is niet meer wat-ie-was.

Verantwoordelijk voor je eigen gezondheid

Ik heb het totaal niet over ziektes, ongevallen en andere ellende die zomaar uit de blauwe lucht op je dak komen vallen. Maar wel over alle gezondheidsdingetjes die we over onszelf afroepen.

Parkinson roep je natuurlijk niet over jezelf af, bij mij was het ook maar zo raak. Als je het blijkt te hebben, moet je afwachten hoe het degeneratieve proces van je dopacellen verloopt. Maar ook dan heb je een stevige verantwoordelijkheid voor je gezondheid. Sport, rust, gezond eten en nog een keer sport. Dat kan de zorg niet voor je doen.

Dus voordat we bij een pizzapuntje gaan mopperen dat de zorg niet meer is wat-ie-was….slecht nieuws: jij ook niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.