Troost ons.

Wim Rozenberg Fotografie #wjrpics Kathedraal notre-dame de la treille

Ze was bij het hardlopen op haar knietjes gevallen. Er kwam zelfs bloed uit! Ze wilde niet huilen, maar de tranen liepen over haar wangetjes. De moeder rende naar het meisje toe en legde haar uit dat je 10 soorten pleisters hebt, 12 soorten pilletjes en 8 soorten zalfjes. Oja en als het echt erg is, dan kunnen ze het met een draad en naald dichtnaaien. Nou, wat zeg je me daarvan, goed he! En er zijn honderden meisjes en jongetjes die op hun knietjes vallen, wie weet kunnen jullie samen aan de dokter vertellen welke pleisters het fijnste zijn. Of welke pilletjes het lekkerst. Weet je wat, als jullie nou met zijn allen heel hard gaan roepen dat het zeer doet, dan doet het vast geen pijn meer. Of in ieder geval iets minder. Zoooo, ga maar weer gewoon verder spelen.

Traantjes stoppen niet.

Ze loopt echt wel verder hoor en ze speelt ook wel, maar de traantjes drogen niet op. Ik ken heel veel mensen die aan het spelen waren en toen zomaar struikelden en hun knieën bezeerden. Kwam ook echt bloed uit, bij wijze van spreken. Behalve dan dat ze niet met een gat in hun knie zaten, maar met Parkinson. Ook zij huilden. Wilden ze niet, maar ja, het doet wel even pijn. Neuroloog komt met 10 soorten pillen, 12 soorten therapie en 24 soorten sport aanzetten. Oja en als het echt erg is, dan zetten ze een paar electrodes in je hoofd en een kastje met batterij ergens onder je huid. Nou, wat zeg je me daarvan, goed he! En er zijn honderden, wat zeg ik, miljoenen mannen en vrouwen die ook Parkinson hebben, dus wie weet kunnen jullie samen naar een congres om de onderzoekers te vertellen welke pillen het fijnste zijn. Of welke sport het leukst. Weet je wat, als jullie nou met zijn allen heel hard gaan roepen dat het waardeloos is, dan, dan, dan…

Ja, dan wat eigenlijk?

Dan sla je iets over. De tranen stoppen namelijk niet, hoeveel superdokters, supertherapeuten, superzorgers en superpillen je ook hebt.

Troost

Je hebt gewoon troost nodig. Troost is een mooi woord, komt van het woord Wim Rozenberg Fotografie‘trouw’. De betekenis is in alle talen hetzelfde en heeft met liefde en sympathie te maken. Troost is dus sowieso niet iets wat je in je eentje voor elkaar krijgt. Hoewel een hap uit een reep chocola echt verrukkelijk kan zijn.

Je kunt troost niet aan iedereen geven en je wilt het niet van iedereen ontvangen. Eigenlijk is troost een uitwisseling tussen mensen die elkaar vertrouwen. En je kunt het overal tegenkomen. Misschien wel op dat congres, waar je met 3.000 andere mensen met Parkinson naar 100 workshops en lezingen gaat. Bij je beste vriendin.Of als je aan het boksen bent met je maatjes van Rock Steady Boxing. Of thuis, in de kleine dingen.

Zonder die pillen en elektroden en zonder al die trouwe zorgprofessionals was de boel allang krakend vastgelopen. Zeker weten. Maar denk eens terug aan de serieuze dieptepunten, sinds jij of iemand anders iets ergs kreeg, noem het Parkinson. Wie troostte jou? En wie heb je zelf kunnen troosten?

Je weet ’t vast nog wel. Troost vergeet je niet zo gauw.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.