Fotografie Wim Rozenberg

Scherpe pen

Fotografie Wim Rozenberg

Het was niet goed, scherp schrijven. Scherpe pennen snijden. Mijn scherpe pen schreef wel altijd raak. Ik miste nooit. Mijn analyses klopten vrijwel altijd. Ik schreef trouwens niet alleen scherp over anderen of andere dingen. Ik schreef ook scherp over mezelf. Trust me.

Ik bewaar de scherpe pen wel. Wie weet heb ik ‘m nog eens nodig. Als het ooit oorlog is in ons land, bijvoorbeeld, dan heb ik mijn scherpe pen misschien weer nodig. Ik weet niet waarom ik denk dat er een oorlog, een van formaat, aan te pas moet komen om weer scherp te gaan schrijven. Zal wel een soort van nood-breekt-wet-gevoel zijn. Of noodweer. Scherpe pennen komen wel vaker uit noodweer tevoorschijn. Of boosweer. Uit bozigheid een beetje scherp gaan zitten tikken. En whoooosh over de facebook heg d’r mee. En dan zelf iets anders gaan doen. De was opvouwen ofzo. Of werken. Wat dan ook.

Die scherpschrijverij laat ik achter me. Strengschrijverij niet, anders heeft het geen zin. Ik kan niet eens limonadeblogs schrijven. Heb het weleens geprobeerd, maar ’t werd echt drie keer niks. ’t Werd niet eens één keer niks. Streng is denk ik wel goed. Net zoals mensen die goed met ingewikkelde mensen omgaan. Die doen dat ook streng. Anders hebben de ingewikkelde mensen geen idee wat ze moeten. Als je streng bent, ben je meestal duidelijk. Daar kun je wat mee. Je hebt er meer aan als je arts zegt dat je die pillen moet slikken, dan dat ze zegt: je zou kunnen overwegen om eventueel een keer als je zin hebt …

Werkt niet. Zeker niet omdat die arts echt wel weet wat ik moet doen met die pillen terwijl ik die pillen helemaal niet ken. Hoe moet ik nou weten wat entacapone is? Precies. Dokkie weet ’t wel, ik niet, dus doe ik wat-ie zegt. Natuurlijk lees ik de bijsluiter, maar dan wel alleen van die entacapone, niet van de 20 alternatieven. Dat dan weer niet. Dus zo kritisch ben je dan ook weer niet.

Nu we sinds een tijdje een eigen boksgebeuren hebben en zelf coachen, moet je ook streng zijn. Niet scherp, helemaal niet zelfs. Streng. Anders weten de andere boksers niet waar ze aan toe zijn. ‘Ja wat wil je nou, Coach, wil je nou een linker directe of wat?’. Dan kun je niet aan komen zetten met ‘Nou kijk maar wat je zelf prettig vindt.’ Gaaniewerkenie.

Je bent Coach, je hebt je voorbereid, je hebt je ingelezen en je hebt de hele training thuis in je eigen gym getest en aangepast. Tot op de minuut. Je bent Coach of je bent het niet.

Een Coach is niet scherp. Wel streng en duidelijk. Weet je wat, ik pak mijn verrukkelijke woordenboek erbij, wachteef…

Huh? Coach komt van ‘in een koets brengen’. Dit is een klein beetje een suf moment. Coach komt van ‘koets’. Dat had ik kunnen bedenken. Wachteef….even koets opzoeken. Rijtuig. Stad waar het Hongaars keizerlijk wagenpark zich bevond. Dat heeft dan weer helemaal niks met Coach te maken. Oh wachteef…er staat ook een Franse betekenis bij. ‘Neerleggen’. Neerleggen. Ik leg mijn scherpe pen neer. Daar kan ik wel wat mee.

In de Rock Steady Boxing opleiding kom je vaak deze tekst tegen: Coach, leave your problems at the door. Daar kun je wel een paar variaties op bedenken. Deze week bedacht ik een scherpe, die ik heel graag wil zeggen. Maar….gaaniezeggenie.

Want hey, Coach, leave your sharp pen at the door.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.