Ah I know some with Parkinson's....

New PD York

Neem even een stad in je hoofd. Zeg, New York. In New York wonen ruim 8 miljoen mensen. Ongeveer evenveel als alle mensen met Parkinson ter wereld bij elkaar. Vervang nu de inwoners van New York met de totale Parkinson populatie. Ja? Gedaan?

Welkom in New PD York.

In New PD York kan net als in New York, alles 24/7. De ruim 8 miljoen inwoners voelen zich denk ik ook allemaal New PD Yorker, omdat ze nu eenmaal in die stad wonen. Als je aan New York denkt, denk je aan mensen, gebouwen, mensen en gebouwen en hier en daar een park. Soort bijenkast die dag en nacht staat te zoemen. Enige probleem is, dat die ruim 8 miljoen mensen allemaal een stapeltje ellende hebben.

Hun grootste ellende is, dat ze de stad niet uitkunnen. Als je eenmaal binnen bent, kom je er nooit meer uit.

Een enkeling doet een vluchtpoging, maar er zijn nog geen voorbeelden van succesvolle ontsnappingen. Dat is op zich al erg genoeg. Het weten dat je er nooit meer uitkomt.

Het is niet leuk in New PD York

Minstens even erg is dat het niet leuk is in New PD York, tenminste niet echt leuk. Niemand van de inwoners kan namelijk goed lopen, sommigen nog wel trouwens, maar de meesten hebben al aardig wat loopvaardigheid ingeleverd. Niemand van de inwoners kan goed met pen en papier overweg, afgezien van de lucky few.

Niemand van de inwoners kan met een gerust gevoel 3 weken achter elkaar niks gaan zitten doen. Wat zeg ik, nog geen 3 dagen. Alle inwoners moeten elke dag bewegen, ook als ze daar geen zin in hebben en ook als het pijn doet en ook als ze niet weten hoe en met wie en waar. Jammer dan. Zit niks anders op. Hup. Bewegen.

Die ruim 8 miljoen, okey, ruim 7 miljoen, hebben nog veel meer problemen, breek me de bek niet los.

En de hele wereld weet het.

De hele wereld weet, dat New PD York een stad is zonder beschermingswal. Eigenlijk een omgekeerde beschermingswal, want alles wat je hebt kan maar zo de stad uit spoelen. Alle New PD Yorkers doen er alles aan om hun bezittingen te beschermen. Ze gaan samenwerken, ze verzinnen duizenden tips en trucs om het leven in New PD York draaglijk te maken en ze verzinnen evenzoveel tips en trucs om te ontsnappen. Wat dus nog niemand is gelukt. De slimme New PD Yorkers leggen een verbinding met slimmeriken van buiten de stad, op het platteland. Wetenschappers, specialisten, denkers en een paar doeners. Ze wisselen zoveel mogelijk tips en trucs uit. Het helpt wel, maar echt opschieten doet het niet.

Hoe kan dat nou toch?

Hoe kan het toch dat de hele wereld weet dat er een New PD York bestaat, een miljoenenstad, waar mensen niet meer zo goed kunnen lopen, schrijven, denken, praten of uberhaupt leven zoals ze vroeger waren gewend? Hoe kan het toch, dat de hele wereld weet dat New PD York een dure stad is, volgens het laatste onderzoek van de Michael J. Fox Foundation een miljardenstad zelfs en dat iemand die rekening moet betalen? Hoe kan het toch, dat de wetenschappers, specialisten en weetikveelwie van buiten de stad, geen oplossing kunnen vinden voor de kostbare problemen van de New PD Yorkers? Hoe kan het toch, dat diezelfde plattelanders staan te grijnzen op foto’s, omdat ze zulk mooi werk hebben? Mooi werk, klopt, maar het blijven forenzen. Ze reizen af en toe naar de stad om de New PD Yorkers te leren kennen en ze te helpen, maar ze reizen ook weer terug naar hun platteland.

Noodtoestand

Hoe kan het, dat de wereld New PD York met haar ruim 8 miljoen inwoners niet ziet als een stad met hopeloze inwoners? Hoe kan het toch, dat niemand de noodtoestand uitroept?

 

 

Close Menu