Mindfulness a la Hollandia

Dojo Osaka training

Drie keer je theekommetje naar links draaien, twee keer naar rechts, buigen, af en toe glimlachen en dat een uur lang. Weet niet meer precies hoe een Japanse theeceremonie is opgebouwd. Weet ook niet meer precies hoe de rotstuin bij de tempel in Kyoto eruitzag. Boogschieten hoort ook in het rijtje. Heb in Osaka in een originele dojo een uurtje les gehad in boogschieten. Dit is meer dan 25 jaar geleden en ik weet nog precies hoe het was. Waarom ik dat nog zo goed weet?

Cognitie = weten wat je doet

Theekopje ronddraaien, kopje neerzetten, buigen, alles. En het moet allemaal in de goeie volgorde gebeuren. Je moet de hele ceremonie uit je hoofd kunnen opzeggen en kunnen uitvoeren.
Elke dag doe je vrij veel dingen die je elke dag doet. Die kun je bij wijze van spreken uit je hoofd leren, ze hardop zeggen als je ze uitvoert. Wat ik denk dat er dan gebeurt, is dit: je richt je aandacht op wat je doet, je focust, je concentreert je en je komt beter door je plan heen.
Bij boksen roep je ook de helft van de tijd wat doet: linker directe rechter directe opstoot hoek hoek dekking opstoot. Je gebruikt je stem, je motoriek en je cognitie om elke trainingsopdracht geconcentreerd uit te voeren. Ik heb dan ook besloten dat ik niet meer mag kletsen tijdens de training en al helemaal niet tijdens de instructies.

Gedrag = alles wat je doet

Dojo Osaka 1990
DoJo Osaka 1990

Okey, mijn leven heeft echt helemaal niets weg van een theeceremonie of rotstuin. Maar ik kan best wat ingredienten ervan door mijn dagsoep gooien. Ik kan bijvoorbeeld hardop tegen mezelf zeggen wat ik allemaal ga doen vandaag. Dan heb ik de structuur alvast in mijn hoofd. In werksituaties noem je dat trouwens gewoon teamoverleg of scrum meeting, maar we gaan nu even uit van recreatief leven met parkinson. Denk terug aan die rotstuin of dat boogschieten, vooral dat boogschieten. Dat is echt niet van: pak een pijl, pak een boog en swooosh raak. Je schiet alleen raak als je alles tot op de millimeter en milliseconde hebt gepland. Je beheerst je gedrag. Je kunt veel van een Japanse boogschieter zeggen, maar niet dat-ie zich niet kan beheersen. In een recreatief leven met parkinson een enorme uitdaging, I know.

Emotie = hoe voelt ‘t wat je doet

Blij en verdrietig, om maar even de kinderlijke twee te noemen. In je leven met parkinson wil je nog weleens heen en weer zwalken tussen emoties. Ik haal er nu even een Chinese wijsheid bij: wie zijn huis veegt, veegt zijn hart. Is je hart rommelig – geloof me, een parkinsonhart is aan de rommelige kant – veeg dan je bestaan een beetje schoon. De stap naar Weten wat je doet (Cognitie), Alles wat je doet (Gedrag) en Hoe voelt ‘t wat je doet (Emotie) is dan een beetje gemakkelijker

Waarom ik hier nu ineens mee op de proppen kom?

Kyoto 1990
Rotstuin Kyoto 1990

Ik krijg vrij vaak de tip om op Mindfulness a la Hollandia te gaan en even zovaak begrijp ik niet wat ik daar moet.  Ik weet nu ook dat het er voorlopig niet van gaat komen. Er mist iets: de gouden ring van cognitie (weten wat ik doe), gedrag (alles wat ik doe) en emotie (hoe ‘t voelt wat ik doe). Ik weet nu dat die theeceremonie, de rotstuin, dat boogschieten en ook het Chinese vegen van je hart, eeuwenoude, oorspronkelijke vormen van mindfulness zijn. Misschien was dat wel de reden,
waarom ik ooit Japankunde als tweede studie koos en nu nog weet hoe die rotstuin voelde.

 

 

Leave a Reply