Mijn gereedschap is kwijt (2013)

Kom zomaar een oude blog uit 2013 tegen, nog maar een jaar na de diagnose parkinson. Soms denk ik: snapte ik toen méér dan nu, of wil ik het niet meer snappen?

Fotografie Wim Rozenberg

Je bent gewend om alles met alles te kunnen. Overal heb je wel gereedschap voor. Vooral voor automatische klussen, zoals lopen of iets uitstralen. Of allebei je schouders tegelijk ophalen. Of even snel opstaan en even snel iets gaan doen. Of snel antwoorden. Met je vingers trommelen. Da’s nou ook gek! Mijn gereedschap, mijn automatische gereedschap begint kwijt te raken. Praten, fietsen en de weg onthouden, tja, daar moet iets afvallen. Ging eerst automatisch, simultaan, alles op scherp.

 

Waar haal je nieuw gereedschap?

Zelf in elkaar knutselen waarschijnlijk. Work-arounds bedenken. Met links het aanrecht poetsen in plaats van met rechts. Niet aan denken dat je straks ook niet meer met links kunt poetsen. Met een andere pen schrijven. Op een plankje steunen als je je mascara op doet. Extra glimlachen als je met iemand praat. Je touchpad op je laptop afschermen, omdat je hand er de hele tijd opvalt. Schiet je steeds van Word naar Facebook naar Skype. Of heb je ineens iets verzonden. Omdraaien in bed kan ik nog. Redelijk dan. Kan alles nog, maar niet zonder zelfgeknutseld gereedschap. Hipper gezegd: ik moet mezelf opnieuw uitvinden en met opnieuw bedoel ik echt opnieuw, want je raakt steeds meer gereedschap kwijt. Zou je van parkinson eigenlijk creatief worden? Compenseert het gezonde deel van mijn hersenen de achteruitgang? Ik denk het wel. Al was het alleen maar omdat je hoge eisen aan jezelf blijft stellen, met of zonder je oude vertrouwde automatische gereedschap. Dat leer je dan weer niet af, eisen stellen aan jezelf. Zo blijf je de oude, maar dan met nieuw gereedschap. Als je bereid bent om dat te maken.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *