Medaille, iemand?

Mariette RobijnIneens viel het me op. Reacties op m’n blogs – van mensen die ik niet ken. Wat dus vooral in de VS gebeurt, als een blog veel lezers heeft. In Nederland kom ik dit verschijnsel sowieso niet tegen.

Groep 1. Vreselijke lijdensweg

Je hebt de groep die parkinson een afschuwelijke ziekte noemt, vreselijke lijdensweg, onmenselijk verlies van zo ongeveer alles, tot en met een vloek die je niemand toewenst. Zonder uitzondering gaat dat over een partner of familielid of vriend die inmiddels met parkinson en al is overleden. Ten onder gegaan zelfs.

Groep 2. Dappere voorbeelden

Je hebt ook een groep die trots is op de manier waarop de partner of het familielid of de vriend met de ziekte omgaat. Meestal zijn dat sterke, dappere, optimistische mensen die met parkinson en al de draad van hun leven oppakken en die draad zelfs nog een flinke zwieper hebben gegeven. Zonder uitzondering zijn ze een voorbeeld.

Medaille kant 1. Getoonde moed

Ik wil best dat iemand zegt dat ik het vreselijk zwaar heb, ook al is dat niet helemaal waar, eigenlijk nog niet eens half-waar, maar goed. Als iemand toch zo over me denkt, dan hoop ik een beetje op een medaille voor getoonde moed. Dat voelt dan vast als een erkenning, die medaille.

Medaille kant 2. Getoonde eigenwijsheid

Ik wil best dat iemand zegt dat-ie trots is op m’n eigenwijze manier van omgaan met parkinson (dat eigenwijze zal nog wel erger worden, beweert de neuroloog (iemand ooit een neuroloog gezien die zelf niet eigenwijs is?) (geintje, doc) ook al ben ik niet helemaal eigenwijs, zelfs niet half-eigenwijs – maar dat is hoe ik erover denk. Als iemand toch trots op me is, dan hoop ik een beetje op een medaille voor getoonde eigenwijsheid. Dat voelt dan vast als een erkenning, die eigenwijze medaille.

Wie wil d’r een medaille

Dat zijn dan twee kanten van dezelfde medaille. De kant van getoonde moed en van getoonde eigenwijsheid.
Eigenlijk wil ik die medaille helemaal niet, tenminste, niet in mijn eentje.
Die medaille gaat naar het hele team, je partner, je kinderen, je vrienden, je familie, je lezers. Die medaille gaat naar iedereen die naar je omziet, die ziet dat je iets te bevechten hebt, dat je lekker eigenwijs bezig bent.
En nu ik erover nadenk, heb ik zelf ook genoeg medailles uit te delen. Ik ken namelijk niemand die zomaar huppeldepup door ‘t leven fladdert zonder getoonde moed, eigenwijsheid of ander getob. Ik zal niet zeggen dat de hele wereld een medaille krijgt, maar in mijn wereld zijn het er veel.
Tip: als je medailles uit te delen hebt en je hoort bij groep 1 uit deze blog, maak dan een beetje haast. Wacht niet tot het te laat is en doe het vandaag.

Leave a Reply