Ah I know some with Parkinson's....

Koninkrijk Parkinson. 7. Het wetboek.

Heb je weleens zo’n boekenkastje bij een huis gezien? Je weet wel, een soort buurtbibliotheekje. Ziet er een beetje uit als een vogelvoederhuisje op een paal, maar dan groter. Een leesvoederhuisje.

Deze heeft 1 aantrekkelijk, vrolijk, fris en vooral opgewekt boek met grote dappere letters. Bijna een beetje te fancy voor waar het over gaat. Het gaat over hoe je het beste maakt van je leven na die hopeloze diagnose. Even onder ons: je moet niet vergeten ook het beste te maken van je leven vóór die hopeloze diagnose. Dat je niet vergeet dat je heel veel jaren diagnoseloos door het leven bent gegaan. Dat je diagnoseloze jaren je misschien wel veel hebben gebracht: mensen, liefde, vriendschap, verdriet, geluk.

Dat staat niet in dat boek. Suf. Daar moet je het nu juist van hebben.

Terug naar dat boek met die vrolijke grote letters en mensen die samen gelukkig zijn, behalve dat de één dat niet is. Man wat een hoofdstukken. Over pillen, sporten, eten, werken, slapen, drinken, relaties. Allerlei verstandige dingen die goed voor je zijn. Is vast niet voor mij. Ik weet echt zelf wel wat verstandig is. Ga me daar een beetje een wetboek lezen over hoe ik moet leven.

Het wetboek heeft voetjes en vleugeltjes en een stemmetje. Lijkt op de stem uit het zakje chocolaatjes. Alleen dan strenger. Het boek zegt:

Fotografie Wim Rozenberg

“Zoooo, dat duurde even zeg, was je nog wat anders aan het doen of zat je nog onder die steen?”
Niet onder. Op. (Ik geef dat boek nog antwoord ook).

“Schat, je zat er onder en ik kan het weten want ik ben je wetboek.”
Ik hoef geen wetboek en zeker niet een met voetjes, vleugeltjes en een stemmetje. Hup, terug in je leesvoederbak. Ik ken genoeg mensen die van jouw soort boek houden, ik ben niet zo’n wetboekenlezer, toedeloe.

“Schat, niet moeilijk doen, ik ben JOUW wetboek.”
Goed dan, wetboek, het is dat je een boek bent en dat ik van boeken hou, dus kom dan ook maar op met je boekenwijsheden.

“Draaaaaag je me? Aaaaah toe.”

Ik twijfel. Zo’n wetboek van verstandig leven is wel echt handig natuurlijk. Geeft structuur, houvast. Als ik er nou veel in lees, dan hoef ik het niet meer mee te zeulen. Dan loopt en vliegt het zelf wel weer. Aan de andere kant: een wetboek is wat het is en zal me de wet voor willen schrijven. Alsof ik met m’n gezondheid ook m’n verstand ben verloren. En m’n levensvrijheid. Moet ik ineens 5x per week sporten, pillen slikken en gelukkig zijn.

“Net was je nog een boekenwurm. Nu lijk je meer op een oorwurm.’
Vind je het gek?

“Ja. Je bent niet de enige die door een hopeloze poort is gestapt.”
Wacht even…ik ben niet zelf geSTAPT he…het gebeurde gewoon.

“Zit wat in.”
Dank je.

“Maar het zijn wel jouw schoenen die je aanhebt en alleen jij kunt ermee stappen.”

Het wetboek fladdert om me heen en trippelt af en toe over een muurtje met haar voetjes. Ze mag mee. Vanaf nu heeft mijn leven een bijsluiter in wetboekformaat.

Lees de bijpassende blog “Tien dingen die ik tegen mezelf zou zeggen als ik mijn vriend was.”

Close Menu