Een jaar verder

_DSC9129November 2014 aan de keukentafel
Mama, hoe heet je site ook alweer?
“Je bent nog zo jong”
Oh. Ik dacht dat het over jou ging.

Ongeveer een jaar geleden publiceerde ik de eerste column op Je bent nog zo jong. ‘Bang, een korte, vrij heftige column. Ik blijf het gek vinden dat duizenden mensen met je meelezen. Een van de volgende was ‘Ik ken ook iemand met zo’n bril’.  De Bril is een cynische blog over wat je zou kunnen zeggen tegen iemand die uit een onbegrijpelijk begrip eens uitgebreid gaat vertellen over iemand die ook parkinson heeft, je weet wel, zoals die vriend met die neef die naast die ceo woont die 15 jaar geleden parkinson kreeg, man je wilt niet weten hoe die kerel heeft geleden, voordat hij doodging.

Bitterzoet

Inmiddels zijn we iets van 50 columns verder. Tweetalig. Toch had ik niet gedacht dat mijn vrij directe Nederlandse stijl met bitterzoete humor de hele wereld over zou gaan. De eerste publicatie was het spannendst: Hoe gaan de mensen nu tegen me aankijken? Nemen ze me nog serieus? Dat was mijn eigen vooroordeel, waar ik nog steeds niet helemaal vanaf ben.

Elke keer dat je een column online zet, voelt als een examen: Zometeen zak ik, lezen ze het niet eens. Ze, jullie, lazen het wel en daar ben ik blij mee. Soms realiseer ik me trouwens pas na een tijd wat de impact van de columns is. Iets wat je zelf gewoon vindt, is niet altijd gewoon voor iemand anders.

Heb geen idee waar de volgende columns over gaan. Tien vingers op het toetsenbord en ik laat me verrassen. Meestal ga ik gewoon achter mijn laptop zitten, ’s avonds na het werk, en begin te schrijven. Pronto prontissimo komt er dan iets tevoorschijn. Parkinson is een uitputtende ziekte, maar voor schrijven ben ik nooit te moe.

Zo’n leuk themaatje is het nou ook weer niet

Soms wil ik dat hele parkinsonschrijven het raam uit sodemieteren. Ik wil helemaal niet over parkinson schrijven, alsof het zo’n leuk themaatje is. Dacht ’t niet. Vervolgens schrijf ik toch weer verder, want tja, dat is m’n vak. Heel heel heel soms haal ik de site offline. Dan doe ik net alsof het allemaal niet waar is. Hoe bedoel je, parkinson? Dan wil ik me verstoppen voor die duizenden onbekende lezersogen (hoop trouwens dat je geen bril hebt, want ik ken me toch iemand met een bril). En dan zet ik alles weer online. Hopend dat er misschien 1 iemand is die ik blij maak met een glimlach of een beetje troost.

Wie lezen dit?

Als je dit aan het lezen bent, bevind je je in gezelschap van ongeveer 6000 lezers. Samen hebben jullie al een pagina of 30.000 weggelezen. Hey, dat is maar 5 pagina’s per lezer, kom op, you can do better than that!

Jullie wonen in Nederland (48%), de VS, het VK, Australie en een paar Europese landen. Voor de lezers van de engelstalige columns: ik ben nederlandstalige copywriter, schrijf ook in het Engels, maar publiceer niets voordat Lesley Gunn er kloppend Engels van heeft gemaakt.

Wijs

Dank je wel, support team thuis, voor wijsheid: ‘Mama, misschien moet je parkinson niet je eerste gedachte maken. En als je stress krijgt van die columns, stop er dan gewoon mee’. Zorg en trots, wederzijds. Ik noem ze zelden expliciet, omdat ik ze wil beschermen.

Top tien

Terug naar de columns. Op dit moment zijn dit mijn favorieten (hoeven niet die van jou te zijn):

  1. Lekker wijf.
  2. Joh, dat past helemaal niet bij jou.
  3. Geen een Parkinson patient is hetzelfde, maar ze drinken wel allemaal te weinig.
  4. Ik ken ook iemand met zo’n bril
  5. The New Cool
  6. Wat ze wel niet van me denken
  7. voldemort en parkinson
  8. Escape from Parkatraz
  9. Sniksnotterweeeh
  10. Bang

De korste en meest veelzeggende is deze:

Akelig bericht op nu.nl, 2013-10-03:

Mensen met depressie krijgen vaker Parkinson.

Dat lijkt me vreselijk. Ik vind 1 keer al zo erg.


 

Dank jullie wel voor het lezen en delen.

Mariette