Dream on, baby

@Wim Rozenberg Fotografie
2018-12-24 Ginkelse Heide

Wat heb jij vannacht gedroomd? Met wie was je? Je was er in ieder geval zelf. Denk ik. Ik ben er altijd wel zelf in mijn droom. Is nog een heel gedoe, want ik droom soms wel 3 dromen per nacht. Soms zie ik alleen dingen gebeuren en soms doe ik zelf dingen. Je hebt mensen, zoals mijn man, die een lastig probleem uit de werkelijkheid oplossen in een droom. En dan wakker worden met de oplossing. Dat begrijp ik niet. Toen ik in Engeland woonde, droomde ik wel binnen een maand in het Engels. In Japan droomde ik alleen halve zinnetjes in ’t Japans, maar dat was omdat ik in ’t echt ook niet veel verder dan halve zinnetjes kwam. M’n dromen gaan wel met mijn tijd mee. De huizen waar ik heb gewoond, komen allemaal voorbij. De kinderen doen mee, hoewel het kind dat we verloren nooit meedoet. Komt misschien, doordat ik overdag altijd al van haar droom.

Whoooosh ik vlieg

Heel af en toe, als ik de boel onder controle heb, dan droom ik dat ik kan vliegen. Ik neem dan een aanloopje en whoooosh met een sierlijke schoolslag laat ik de hele chaos onder me. Fantastisch. Gebeurt niet echt supervaak. Ik vlieg wel altijd vooruit, niet achteruit en ik stort ook nooit neer. Ik ben dan een soort held, hoewel ik alleen mezelf red, verder niemand. Wil best graag een held zijn. Ik had het er met een dochter over. Dat je jezelf het liefst met de held of de Harry Potter of de James Bond ofzo identificeert. Volgens de dochter heeft het ook niet zoveel zin om je met het zielige slachtoffer te identificeren, want dan heb je waarschijnlijk geen hoofdrol en je ligt er sowieso na een minuutje dromen alweer uit.

In films, boeken en dromen verplaatst ik me inderdaad het liefst in de goeie/sterke/dappere/slimme/survivor en niet in een of ander figurantje zonder tekst.

Heb ik eigenlijk parkinson?

Ik heb laatst aan 4 mensen met parkinson gevraagd of ze in hun droom parkinson hebben. Nope, niks parkinson. Ik ook niet. Dus 5 van mijn 5 onderzoekspersonen dromen parkinsonvrij. Ook al zeggen ze dat je van parkinson behoorlijk kan dromen, waarbij je je dromen nog schijnt uit te gaan liggen beelden ook. Al zwaaiend en doend schijn je je partner de schrik van zijn of haar leven te kunnen bezorgen in je dromende slaap. Niet alles is vervelend aan parkinson. Geintje. Is natuurlijk helemaal niet grappig.

Als ik een boek over iemand met parkinson lees, ben ik dan de lezer of de lotgenoot-bij-wie-het-gelukkig-niet-zo-erg-is? Als ik andere mensen met parkinson zie of iets van ze lees, dan sus ik mezelf meestal met de gedachte dat het bij mij vast niet zo erg is en ook niet gaat worden. Ik identificeer me namelijk liever met de goeie/sterke/dappere/slimme/survivor.

“Oooooh dus zooo denk jij erover?” denk je nu. “Dus als je parkinson hebt, dan ben je al dat leuke allemaal niet meer? Dan ben je sowieso niet meer de Harry Potter of de James Bond? Lekker dan. En bedankt. Weten we even wie we voor ons hebben.”

Tuurlijk heb ik geen parkinson

Ja. Zo denk ik er blijkbaar over. In mijn dromen heb ik nooit parkinson. Omdat ik dat niet wil, omdat dat hele parkinson niet bij me past …. omdat ik zo graag wil zijn, zoals ik was.

Mijn dromen zijn echt niet altijd leuk, was het maar zo, maar parkinson heb ik niet in mijn dromen. Misschien identificeer ik me toch het liefst met wie ik gewoon ben en blijf. Met af en toe een zwemvlucht, dat dan weer wel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.