De basketballer, de neuroloog en de blogger

Keuze

Als je de beste basketballer van de wereld bent, dan gooi je 450 van de 500 keer raak. Zit je op 90%, is heel netjes toch? Komt die basketballer in het nieuws, dan gaat het over die 450 keer, niet over die 50. Terwijl die basketballer zelf vooral met die 50 bezig is, om van die 50 40… 30… 20… 10… 0 te maken. Wetend dat het niet bestaat.

De beste neuroloog

Als je de beste neuroloog ter wereld bent, verwacht eigenlijk iedereen dat je 100% van de diagnoses en behandelingen goed hebt. Bestaat alleen niet. En heaven forbid dat je een echte misser maakt. Krijg je een claim of het medisch tuchtcollege of een slechte reputatie op je dak. En je ziekenhuis erbij. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Terwijl je het misschien wel beter doet dan die topbasketballer, die echt bijna altijd raak gooit.

De beste student

Als je op school zit, soort van aan het begin van je loopbaan, dan verwachten ze eigenlijk wel dat je op alle vakken goed scoort. Gaat niet, je mag blij zijn als je op 1 of 2 vakken scoort als de beste basketballer. Toch moet je een vervolgopleiding en dan een baan kiezen. Dat gaat dus niet altijd goed. Je wilt soms goed zijn in iets, waar je niet goed in bent. Ik koos voor een prachtige universitaire opleiding, waarmee ik manager in de zorg zou kunnen worden. Dat ben ik niet geworden, omdat ik niet de hele dag wilde vergaderen en ik wilde ook geen beleidsrapporten schrijven over beleidsdingen. De studie was goed, maar ik wist vrij snel dat ik niet op de 90% score zou komen. Niet met studieresultaten, niet met hoe leuk ik het vond, niet met soort baan of inkomen. Het was een prima keuze, die studie, maar ik kwam er mee in m’n 10% zone terecht.

De tweede studie zat wel op de 90%, erboven zelfs. Japankunde. Maar daar gaat het nu niet om, ging even om de 10% bloopers bleeders blunders. Die zelfs die topbasketballer en de topneuroloog op de achterkant van z’n cv heeft staan.

De blogger

Als blogger zit ik ook niet altijd aan de goede kant van 90%. Je schrijft weleens een blog die niemand snapt of erger nog, die niemand leuk vindt. Of die je zelf bij nader inzien niet zo heel grappig meer vindt. Ik zou wel een heel briljante blogger zijn, als ik steady boven die 90% zou zitten. Als ik van de 50 blogs 45 hits zou scoren. Nope, er zitten missers bij. Een misser begint al in je hoofd, het idee is vaag, je weet niet wat je eigenlijk wilt melden aan de wereld en je tekst loopt niet lekker.

Mijn criterium nr 1. voor wel/niet goed, is of ik de blog binnen halfuur klaar heb. Lukt dat niet, dan is ‘t meestal geen topper. Heel soms neem ik een uur om nog wat te schuiven met woorden, maar ik ben denk ik net een basketballer: die moet ook in 1 keer raak schieten, de jaren en jaren van training, de concentratie, de techniek en het per se willen moeten al klaar liggen en je moet net als die basketballer van te voren weten wat je wilt bereiken.

Blijf proberen raak te gooien

Terug naar de neuroloog en de basketballer. Zorg dat je een neuroloog hebt die ook echt de hele dag zit te ‘neurologen’. Die getraind is en dus weinig tijd nodig heeft om raak te gooien, want zij of hij doet niet anders. Je hebt neurologen die veel praten over neurologie, dat zijn eigenlijk de sportcommentatoren die precies weten hoe het allemaal moet. Maar zelf 450 van de 500 keer raak gooien is een ander verhaal. Uberhaupt gooien.

Ik vind dat je altijd naar die 90% moet streven en dat je van die 10% missers moet balen. Serieuze missers uit het verleden kun je niet meer veranderen. Maar je kunt wel blijven oefenen om op 90% te komen. En nee, parkinson is geen excuus voor missers, want die maakte ik daarvoor ook al. En jij, lieve lezer met of zonder parkinson, jij zit misschien ook niet altijd in de 90% succesrange. Je bent gewoon een mens met mensendingen.

Let it be.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.