Ah I know some with Parkinson's too...

Lockdown. Look up.

We hebben sinds een paar weken weer papieren kranten op de keukentafel. Wat heb je veel mensen die veel woorden hebben, zeg. Zit net de krant van dit weekend door te bladeren. Corona, herdenking, politiek en nog steeds die ‘hoeveel-scheldwoorden-kan-ik-in-1-column-kwijt’-column op de achterkant. Wie vindt die column eigenlijk fijn? Iemand die zelf geen scheldwoorden kan bedenken? Ben je net door een paar mooie artikelen heen over ‘niet normaal maken wat niet normaal is’ of over iemands moeder die Auschwitz overleefde of over dat we een beetje op elkaar moeten letten enzo, krijg je dat. Maar ja. Je kunt ook niet alles lockdownen.

Lockdown. Daar gaat het eigenlijk steeds over. Niet eens over het virus. Ik moet bekennen dat ik pas sinds heeeeel kort weet wat een virus is. Het is bijvoorbeeld geen beest, het leeft niet, of toch eigenlijk wel en het corona-virus gebruikt druppeltjes om van A naar B te gaan. En als B een mens is, dan sneakt het virus via een druppeltje naar binnen om zich te vermenigvuldigen.

Dat virus laat zich niet lockdownen. Dus moeten we de afstand van A naar B zo groot mogelijk maken. De intelligente lockdown van Nederland. Als je lockdown zegt, zeg je Rutte en RIVM. En als je klaar bent met die hele lockdown, dan kom je in opstand tegen Rutte en het RIVM.

Ah. Daar zit een denkfout. Je voelt je opgesloten, je bent boos, omdat je sportschool gesloten moet blijven (breek me de bek niet los), omdat je met je bedrijf creatief moet zijn (ik weet dat), omdat je niet dit mag en niet dat mag.

Je vrijheid is beknot en je zomervakantie valt in het water. Erg zeg.
Je voelt je opgesloten door de overheid en door het RIVM. Terwijl je best weet dat het niet een of ander instituut is dat jouw vrijheid beperkt, maar een gevaarlijk virus.

De halve krant gaat over de impact van die lockdown en over mondkapjes en over het ontbreken van een perspectief. We weten niet wanneer en hoe en of we uit de lockdown mogen. Dat schijnt het ergste te zijn voor veel mensen. Denk ook dat bijna niemand de lockdown uiteindelijk heeft gebruikt om die tweede taal gaan leren of om heerlijk tot zichzelf gekomen. Want je zit in een soort overlevingsstand. Je probeert uit alle macht orde te brengen in je bestaan. Kijk maar naar de files bij de afvalscheidingsstations. Confucius zei het al: wie zijn huis veegt, veegt zijn hart. Dat is dus wat al die mensen doen bij de stort.

Ik herken het wel hoor.

Ik zit al jaren in een lockdown. Samen met miljoenen andere mensen met Parkinson. Lockdown van je bewegingsvrijheid, je toekomst van vanmiddag, van volgende week en van volgend jaar. Want je weet nooit of je vanmiddag de energie hebt, om te doen wat je wilt doen. Maar je weet wel dat je het toch gaat doen, omdat het niet in je beeld past dat je er de energie niet voor hebt. Ik smokkel dus. Net zoals bijna iedereen wel ergens een beetje smokkelt met de corona lockdown maatregelen. Tegen beter weten in. Zo smokkel ik ook met mijn Parkinson lockdown. Waar ik vervolgens vooral mezelf mee heb. Maar in the great scheme of things, moet je er gewoon mee leren leven, met die Parkinson lockdown. Met het niet weten, hoeveel je moet inleveren en wanneer. Het niet weten hoelang je nog kunt werken en geld kunt verdienen. Niet weten of je, in een verre toekomst misschien, op een kleinkind kunt passen, omdat je Parkinsonbenen en je Parkinsonbrein het af laten weten. Niet weten hoe erg, hoe lang, hoe beperkend. Alleen weten dát je in een soort lockdown zit.

De meeste mensen met Parkinson die ik ken, kunnen hier wel mee overweg.
Onze eerste maanden leken op de corona lockdown van nu. Totale overrompeling door iets, dat je niet zag aankomen. Zomaar ineens gaat de boel op slot. Je gaat zoeken naar een manier om te ontsnappen, want dit kan toch niet wáár zijn? Met Parkinson ben je zelf je RIVM en je Van Dissel en je hebt je eigen OMT. Je bepaalt zelf hoe strak de lockdown zit. Met als enige verschil dat dit een lockdown is, waar je nooit vanaf komt.

Lockdown? Look up.
Je kunt in je steeds strakkere lockdown blijven zitten, je aan alle maatregelen houden, ook aan die van de toekomst. Gezellig. Je kunt ook over je lockdown heenkijken. Look up. Niet naar ‘wat je allemaal nog kunt’, maar naar wat je allemaal nog wilt. Wil je een bokszak ophangen? Gewoon doen, ook al kost het je een hamer en voor €20 aan keilbouten, die je met geweld weer uit de muur moest trekken, omdat je niet had nagedacht voordat je begon. Het duurt misschien 3x langer,
dan pre-parkinson-lockdown, maar hey, het is me gelukt. Met Parkinson en wat voor gezondheidsding dan ook, zit je in een lockdown. Als ik ga bedenken ‘wat ik allemaal nog kan’, dan maak ik een soort balans op van plus en min. Dat wil ik niet. Ik zie dan toch die minnetjes staan. Steeds meer. Ik wil wel bedenken wat ik allemaal nog wil. Steeds meer. Ik kijk er naar uit.

Look up. We hebben nog zoveel te doen.

Mariette Robijn

 

Close Menu