Handen

Deze column was ik vergeten – is al 6 jaar oud. Vandaag kwam ze weer opduiken, na een gesprek over Handen en over hoeveel je eigenlijk van je eigen handen, of die van je kind of je partner, houdt.

hoe maak je een beslissing

Handen. De meesten van ons hebben er twee. Tien vingers. En wat houden we van ze. Wat zien we ze vaak. Ze vertellen veel, je handen. Je hebt duidelijke handen, van die beetje vierkante, stevige handen. Ik ben dol op duidelijke handen. Je hebt washanden, beetje ruw, beetje droef soms. Je hebt deftige handen, beetje bleek en dan met een paar gouden ringen met iets van parelmoer.

Wist je dat er dus ook nog eens een fantastische, maar nog weinig bekende link is tussen je hersenen en je handen? Eentje die je niet maar zo bedenkt. Denk Pontius Pilatus. Denk doopritueel. Heb je ‘m al? Vooral voor twijfelende ondernemers van het grootste belang. Helemaal als je op een kruispunt in je onderneming staat, of als je nog moet starten. Stel je moet beslissen of je wel of niet naar bijvoorbeeld het ultieme, bovendien gratis, Marketing & Communicatie Congres van het jaar gaat. Maar je moet ook die bijna-opdracht nog binnenfietsen. En nog een column schrijven. En de Avondvierdaagse nog meelopen met je grut, ja de 10 km keer 4. Dan moet je kiezen.

University of Michigan zegt: beslis, was je handen en ‘move on’  Ze hebben het wetenschappelijk onderzocht. Stond eind mei in het toonaangevende tijdschrift Science. Mensen die een lastig besluit nemen en daarna meteen hun handen wassen, zijn veel tevredener over hun besluit, dan mensen die hun handen niet meteen wassen.

Het voorbeeld dat de wetenschappers gaven, was dit: je staat voor het vreselijke dilemma: weekend Rome of weekend Parijs. Je bedenkt de voor- en nadelen van beide snoepreisjes. Je kiest Parijs, want Parijs is zoveel leuker, cultureler, goedkoper, dichterbij. Whatever. En Rome is verder weg, hotel te duur, Italianen te macho, bedenk nog maar wat negatieve dingen. Parijs dus. Mensen die na die keuze niet meteen hun handen wassen, blijven in  hun hoofd die keuze voor Parijs verdedigen. Ze blijven langer malen. Mensen die hun handen wel meteen wassen, slaan dat getob over en zijn gewoon blij met Parijs. ‘They move on’ zal ik maar zeggen. Met het wassen van je handen, was je je negatieve overwegingen bij je Parijs vs Rome besluit weg. En je gaat zonder twijfel naar Parijs. Het gaat echt om het wassen met water en zeep. Het gaat niet om de afleiding door de activiteit ‘handen wassen’. Met water en zeep reinig je je geest van getob.

Ik heb de hele week voorafgaand aan deze column om de haverklap na een besluit, zoals dat Marketing & Communicatie dingetje waar ik dus niet heen ging, mijn handen gewassen. Heb geen seconde meer getwijfeld en heb die opdracht gescoord. Het werkt gewoon. Misschien wordt het een soort omgekeerd Pavlov-effect, maakt niet uit. Misschien is mijn brein nu geconditioneerd: twijfel – besluit – handen wassen – gaan met die handel – tevreden. Aan de andere kant: valt een 44-jaar oud brein nog te conditioneren? Vast niet. Maar dat brein valt nog prima te sturen. Daarom geloof ik in handen wassen. Elke dag komt er een besluit op je pad. Doorhakken die knoop, handen wassen en vooruit maar weer.